کی به کیه هرکی هرکیه
یگانه بودی بانو و روزگار بارها یگانگی ات را به رخم میکشد.
دل تنگ میشوم مثل اکنون. دل تنگ فهمیدنت. دل تنگ فهمیده شدنم. دل تنگ هیچ نگفتن. نشنیدن.
دل تنگ یک نگاه. یک نوازش. و انتقال هزاران دل تنگی در کسری از ثانیه.
دستم میرود تا صدایت کنم. و هیچ نگویم. و هیچ نگویی. و خالی شود این لبریزی مداوم. این سر ریزی ممتد.
یگانه ای بانو. و یگانه خواهی بود.
برچسب:
نویسنده: بنیامین فدایی