۶۸

میدانم مورد اتهام بوده و هستم که دست تقدیر را مقصر بدانم و خود را تن داده به جبر

اما روزگار در نوع خود جالب توجه است بانو

زمانی تهران امامزاده داشت و من را میطلبید و من با توشه ی آماده باید با زمین و زمان میجنگیدم تا دستم را به ضریح برسانم و الحق که چه معجزاتی داشت، هر دعایی با دل میکردم مستجاب میکرد. حتی بر زبان نیاورده.

امروز نه کسی من را می طلبد و نه توشه ای دارم و نه تمنایی. اما زمین و زمان و راه مرا میخوانند. به بهانه های بسیار. مداوم و مصمم. تهران بدون تو بانو زجر آور است و کشنده.

+ نوشته شده در چهارم تیر ۱۳۹۶ساعت 23:5 توسط نادان |